Antec SOLO - krótka recenzja

Wstęp

Każdy z nas chowa podzespoły swojego komputera w innym "ubranku". Są tacy, którzy preferują duże rozmiary, ciekawe kształty, jaskrawe kolory... z drugiej zaś strony na pewno znajdą się też tacy, którym do szczęścia wystarczy niewielka obudowa w klasycznej stylistyce, bez zbędnych bajerów. W większości wypadków, oba te typy wyposażone są w odpowiednią wentylację i takie udogodnienia jak: kółeczka, drzwiczki, beznarzędziowy montaż napędów i wiele innych.
W ofercie firmy Antec znajduje się sporo obudów wartych uwagi. Jakiś czas temu recenzowałem model z tzw. wyższej półki - Sonata II (link do recenzji). Dzisiaj przyjrzymy się kolejnemu produktowi serii LifeStyle - obudowie Antec SOLO.

Z zewnątrz, specyfikacja

Zanim przejdziemy do szerszego opisu obudowy, warto wspomnieć o tym, że producent reklamuje SOLO jako model przeznaczony dla entuzjastów ciszy. Wyposażono go w szereg ciekawych rozwiązań, których zadaniem ma być tłumienie drgań i odgłosów pochodzących z wnętrza komputera. Jakie to pomysły wykorzystali projektanci przekonamy się później. Tymczasem zerknijmy na przód obudowy.

Antec SOLO to obudowa typu Mini-Tower (jej wysokość to około 44,5 cm). Jest kompatybilna z płytami głównymi w standardzie ATX i microATX. Znajdziemy w niej m.in. trzy zatoki na urządzenia 5,25" i jedną dla napędu 3,5" (zewnętrzne) i 4 (3 przy wykorzystaniu specjalnych gumek montażowych dla dysków twardych) 3,5" wewnętrzne. Poniżej znajdziecie obszerniejszą specyfikację ze strony producenta:

• Model: SOLO
• Wymiary (wysokość x szerokość x głębokość): 44,45 x 20,57 x 47 cm
• Zatoki zewnętrzne:
  - 3 x 5,25"
  - 1 x 3,5" (jako redukcja w szynie 5,25")
• Zatoki wewnętrzne:
  - 4 x 3,5" (3 przy korzystaniu ze specjalnego systemu mocowania HDD)
• Wentylacja (miejsca na wentylatory):
  - 1x 120 mm z tyłu (wentylator TriCool w zestawie)
  - 2x 92 mm z przodu za panelem (z filtrem)
• Gniazda rozszerzeń: 2x USB, Audio, FireWire

Przyciski, gniazda i diody sygnalizacyjne na panelu przednim.

Panel przedni obudowy został pokryty cienką, aluminiową płytą, która w połączeniu z lakierem Piano Black tworzy bardzo elegancką całość. Jednak nie ma róży bez kolców - boki i górna pokrywa malowane na wysoki połysk szybko się brudzą, a rysy powstające podczas normalnego użytkowania są bardzo widoczne.

Na bokach i z tyłu obudowy nic nadzwyczajnego nie znajdziemy (może poza miejscem na zamocowanie kłódki dla zabezpieczenia przed miłośnikami cudzej własności). Nie ma logo producenta (znalazło się na dole panelu przedniego), brakuje też wytłoczenia ułatwiającego wysuwanie bocznej ścianki. Producenta można jednak pochwalić za zastosowanie z tyłu specjalnych śrubek, których na pewno nie zgubimy, nie będziemy mieli też problemu z ich wkręceniem. Szkoda tylko, że zostały zainstalowane na jednym boku. Na drugim nie zastosowano przy tym żadnych podkładek - przy dokręcaniu niszczymy lakier. Na spodzie nie zabrakło oczywiście gumowych nóżek.