Projekt Z1 - wznowienie

Wstęp

Gdy kilkanaście miesięcy temu umieściłem w Internecie, na łamach Dzikie.NET, zdjęcia mojego komputera (Galeria) byłem pewny, że projekt Z1 jest zakończony, że zrobiłem to najlepiej jak potrafiłem i już nic nie można poprawić, a forma została zamknięta. W takim momencie moder zaczyna szukać nowego obiektu, którym mógłby się zająć. Ja z braku funduszy na nową obudowę zmodyfikowałem paprotkę... Wychodzenie poza kanon jest dla mnie interesujące, jednak niektórzy nie potrafią tego zrozumieć i docenić. Czas wrócić do korzeni moddingu komputerowego i zająć się na powrót moim komputerem. Wiele rzeczy można zmienić i ulepszyć... Progres to podstawa warunkująca rozwój.
Na zakończenie wstępu ustalmy coś jeszcze - ten artykuł nie jest poradnikiem moddingu krok po kroku. Jest to raczej zbiór idei i obrazów, które mam nadzieję, zainspirują Cię do zbudowania czegoś jeszcze lepszego i ciekawszego, co wzbogaci naszą Dziką galerię.

Chłodzenie wodne

Mój system chłodzenia wodnego składa się z następujących podzespołów:

Miedziany blok chłodzący procesor oraz dwa wentylatory na chłodnicy.

Nagrzewnica z Kadeta w roli chłodnicy.

Stary rezerwuar.

Czas na zmiany

Prace nad modyfikacją zbiegły się z tym, że dostałem się na studia. Wiązało się to z małą przeprowadzką - chcąc zabrać ze sobą komputer musiałem zadbać o to by był bardziej poręczny i mobilny. Po pierwsze postanowiłem zająć się listwą automatycznie włączającą pompkę.

Listwa zasilająca z przekaźnikiem, włączająca pompkę przy stracie komputera.

Druga, zminiaturyzowana wersja. Przełącznik dźwigienkowy służy do ręcznego sterowania pompką.

Schemat układu automatycznie załączającego pompkę.

Nowy rezerwuar

Po drugie uznałem, że muszę coś zrobić ze starym pojemnikiem na wodę. Był on dosyć duży, a do tego nie był na stałe przymocowany do komputera (wisiał na takim jakby haku) i wystawał poniżej poziomu biurka. Przez to komputer był mało mobilny. Kupiłem nowy, mniejszy pojemnik z zamiarem przykręcenia go do obudowy.

Litrowy pojemnik kupiony w hipermarkecie - będzie pełnił rolę rezerwuaru.

Sterownik oświetlenia

Dodatkowo wpadłem na pomysł aby w jakiś ciekawy sposób podświetlić rezerwuar. W tym celu zbudowałem prosty sterownik diod LED. Dioda czerwona świeci się stale, nadając kontrast, natomiast diody niebieskie świecą sekwencyjnie (najpierw pierwsza, potem druga itd.).
Układ U1 to generator przebiegu prostokątnego o częstotliwości kilkunastu herców. Częstotliwość można regulować za pomocą potencjometru montażowego PR1. Impulsy z wyjścia Q są podawane na wejście licznika typu "1 z 10". Na kolejnych wyjściach (począwszy od Q0) pojawiają się wysokie stany logiczne w takt sygnału zegarowego. Powoduje to włączanie kolejnych diod. Układ U3 pełni rolę buforu zwiększającego wydajność prądową wyjść (dioda hiperjasna może pobierać nawet do 20mA prądu). Kondensatory C1 i C2 filtrują napięcie zasilające.

Układ zmontowałem na płytce uniwersalnej. Nie opisuje poszczególnych kroków budowy tego sterownika, ponieważ nie jest to celem tego artykułu. Nawet osoby początkujące w elektronice powinny sobie bez problemu poradzić z montażem takiego układu.

Schemat sterownika oświetlenia.

Schematy wyprowadzeń poszczególnych układów scalonych:

Diody LED zostały przyklejone na stałe. Dioda czerwona znajduje się w centrum.

Zmontowana elektronika. Obudowa jest zrobiona z opakowania po leku.

Montaż

W jednym z otworów wkleiłem gwint z plastikowej butelki. Dzięki temu po odkręceniu korka w każdej chwili będzie można dolać wody do układu chłodzenia.

Wszystko na swoim miejscu...

...można przejść do pomalowania pokrywy pojemnika na czarno.

Pojemnik zostanie przykręcony do obudowy za pośrednictwem dwóch solidnych kątowników.

Pojemnik należało zabezpieczyć przed możliwymi wyciekami. Wszystkie otwory (w tym cztery śruby mocujące) zostały zaklejone dwuskładnikowym klejem Distal.

Rezerwuar po przykręceniu.

Zdjęcia poniżej pokazują system zmontowany i gotowy do użycia.

Kontroler

Urządzenie to nosi oznaczenie kodowe A2SC. Pod tą nazwą kryje się czterokanałowy, automatyczny sterownik wentylatorów, programowany za pomocą komputera. Jest to jedna z kolejnych beta-wersji tego urządzenia. Na dzień dzisiejszy zawiesiłem wszelkie prace z nim związane...

A2SC

Okno

Okno zostało wycięte za pomocą wyrzynarki. Uszczelkę zrobiłem z rozciętego kabla o średnicy ok. 4mm. Wraz z uszczelką poprowadzony jest świecący przewód El-wire.

Dioda LED, superjasna, podświetla półokrągłą formę z plexi.

Podlutowanie przeciętego przewodu El-wire nie jest wcale takie proste... Pomyślmy o tym zanim zaczniemy go skracać :).

Okno z plexi jest przykręcone kilkoma śrubami M4. Śruby są przyklejone do metalowej blachy klejem Distal. Nie jest to jednak rozwiązanie idealne - jak wykazała próba czasu, śruba potrafi się oderwać gdy niezbyt ostrożnie obchodzimy się z boczą ścianką obudowy. Problem rozwiązałem poprzez użycie znacznej ilości kleju... Okno jest teraz solidnie przymocowane. Straciłem jednak możliwość jego zdemontowania.

Malowanie obudowy

Pierwsza wersja obudowy oraz pierwsze próby w dziedzinie malowania :).

Przecinające się linie na górze obudowy postanowiłem zrobić całkiem od nowa.

Malowanie wyszło bardzo dobrze, ale co z tego skoro szybko przestało mi to wystarczać i zapragnąłem płomieni?

Wyklejanie wzoru to bardzo pracochłonne zajęcie. Sposób podpatrzyłem na jednym z programów na Discovery, w którym tak malowano bak motocykla. Taśmę maskującą (do kupienia w każdym hipermarkecie) tniemy na wąskie paski szerokości ok. 4mm. Byłoby znacznie wygodniej gdyby taką wąską taśmę udało się kupić (niestety nigdzie takiej nie znalazłem). Następnie paskami wyklejamy wzór. Na koniec należy wypełnić pozostałą powierzchnię, która nie będzie malowana.

W taki sposób należy przyklejać taśmę.

Płomienie na bokach musiałem dopasować do wzoru na górnej części obudowy.

Boki obudowy gotowe do malowania.

Czas zabrać się za malowanie. Na zdjęciu poniżej widzimy puszki czarnego lakieru oraz chromu. Są to podstawowe kolory jakie wykorzystałem do malowania obudowy. Obok leży maska przeciwpyłowa. Jest to może słabe zabezpieczenie, ale zawsze uchroni nas, chociaż w niewielkim stopniu, przed wdychaniem oparów farby.

Jest kilka podstawowych zasad, których należy przestrzegać podczas malowania.

Pomieszczenie, w którym będziemy malować (np. garaż lub piwnica) powinno być dobrze wentylowane. Miejsce pracy należy obłożyć gazetami lub folią.
Malowana powierzchnia powinna być odtłuszczona i gładka. Do wygładzenia powierzchni najlepiej użyć papieru ściernego o różnej ziarnistości. Do odtłuszczenia można skorzystać z płynu do zmywania naczyń (np. Ludwik).
Przed malowaniem puszkę farby należy wstrząsnąć. Zawsze nakładamy kilka cienkich warstw (ja daję 2-3). Wylot dyszy powinien znajdować się w odległości ok. 25 cm i pod niewielkim kątem w stosunku do malowanej powierzchni. Ważne jest by farbę nakładać równomiernie.
Malowanie rozpoczynamy od nałożenia pierwszej warstwy podkładu, a po 10 minutach kolejnej. Po kilkunastu minutach nakładamy warstwę koloru. Zwykle nakładam (w przerwach 10 minutowych) trzy warstwy lakieru. Po 20 minutach od nałożenia ostatniej warstwy należy użyć lakieru bezbarwnego. Każdy kolor metaliczny trzeba zabezpieczyć lakierem bezbarwnym! Ale nie ma co przesadzać - dwie cienkie warstwy w zupełności wystarczą (zbyt dużo lakieru bezbarwnego może popsuć efekt). Grubość warstwy "regulujemy" poprzez szybkość przemieszczania dyszy (im wolniej to robimy tym więcej lakieru osiądzie na danej powierzchni...).

Ja zawsze maluję na strychu - co z tego wynika? W powietrzu unosi się bardzo dużo kurzu i różnych pyłków, które opadają na malowaną powierzchnię, co po wyschnięciu farby bardzo psuje efekt końcowy. Dlatego też zawsze przykrywam malowane elementy niewielkimi (dopasowanymi do wymiaru elementów) kartonowymi pudełkami - rozwiązanie proste i skuteczne.
Po malowaniu przedmioty powinny schnąc około 24 godziny. Ale i tak należy uważać przy montowaniu świeżo pomalowanych elementów, ponieważ farba jest jeszcze miękka, łatwo można uszkodzić malowaną powierzchnię!

Powierzchnie zostały już pomalowane na czarno. Kolejny etap to nałożenie cieni w kolorze chromu.

Cieniowanie polega na delikatnym nanoszeniu chromu (z większego dystansu). Dzięki temu tylko końcówki płomieni są w całości pomalowane, a dalej płomień przechodzi już w kolor czarny.

W tym wypadku trochę przesadziłem z chromem - musiałem to poprawić czarnym lakierem.

Czas pozbyć się taśmy maskującej i sprawdzić efekty swojej pracy :).

A rezultat jest całkiem zadowalający - przynajmniej jak na początek :). Teraz należy zabezpieczyć powierzchnię lakierem bezbarwnym.

Powyższe zdjęcia pokazują drobne defekty. W pierwszym przypadku farba podeszła pod taśmę maskująca. Na drugim zdjęciu: zbyt szybkie odklejanie taśmy poszarpało brzeg płomienia.

Boki obudowy schną w kartonowym pudełku już po zabezpieczeniu lakierem bezbarwnym. Boki lakierowałem w całości, w raz z uszczelką i przewodem El-Wire (ich demontaż byłby dosyć kłopotliwy). Uszczelka dzięki temu nabrała ładnego blasku.

Animator

Animator jest to wyświetlacz na matrycy LED sterowany poprzez port szeregowy. Zbudowałem to urządzenie, ponieważ nie było mnie stać na wymarzony wyświetlacz graficzny LCD. Jak to mówią - potrzeba matką wynalazków :). Układ może wyświetlać przewijany tekst (jak np. na dworcach czy w autobusach), lub proste animacje (np. sinusoidę). Oprogramowanie (dosyć prymitywne...) stworzyłem w Delphi. Artykuł na temat tego projektu znajdziesz pod tym adresem.

Karta graficzna

Kiedyś wpadłem na pomysł, aby zabudować kartę graficzną. Akurat miałem spory kawałek blachy - odpad po cięciu okna w obudowie. Po odpowiednim docięciu i zagięciu pasowała idealnie.

Pierwsza wersja modyfikacji karty.

Później jednak postanowiłem dać radiatory na kości pamięci, co wymagało wycięcia dwóch prostokątnych otworów. Przy okazji usunąłem starą farbę i pomalowałem blachę na nowo.

Najpierw cięcie, później czyszczenie powierzchni papierem ściernym.

Pianka przyklejona od spodu chroni kartę graficzną przed zwarciem elektrycznym. Po prawej efekt końcowy.

Zabudowa płyty głównej

Karta graficzna była dopiero początkiem. Postanowiłem obudować także elementy płyty głównej. Należało z czegoś wykonać panele osłon. Nie miałem stosownej blachy dlatego... wyciągnąłem z biurka kawałek tektury i nożyczki :). Najpierw narysowałem ołówkiem potrzebne elementy, a po wycięciu i dopasowaniu, pomalowałem je szarą farbą w spray-u.

Tektura - materiał łatwy i przyjazny w obróbce.