Definitywny koniec Pentium 4

Intel do końca bieżącego roku zakończy sprzedaż procesorów opartych o NetBurst na rynku komputerów biurkowych. Produkcja procesorów przeznaczonych dla rozwiązań profesjonalnych potrwa jeszcze do połowy 2008 roku.

Czy należy się z tego cieszyć? Moim zdaniem tak. NetBurst było architekturą wysoce nieudaną. Nie dość, że przegrywała wydajnościowo z produktami AMD, to jeszcze pierwsze P4 okazywały się wolniejsze od Pentium 3. NetBurst zachwycało wysokim zegarem, lecz zegar ten był osiągany dzięki sztuczkom technologicznym obniżającym współczynnik IPC (Instructions Per Clock). W efekcie, wydajność wynikała głównie z zegara, a nie wydajności jednostek obliczeniowych. Warto zauważyć, iż P4 było wolniejsze zegar w zegar nie tylko od Athlonów, ale także Pentium 3, czy Celeronów na rdzeniu Coppermine. Gwoździem do niskiej wydajności NetBurst okazały się także pamięci. NB zostało zaprojektowane do współpracy z pamięciami Rambus. Niestety, wysoka cena modułów spowodowała upadek architektury Rambus. W efekcie, pierwsze P4 były często kupowane z pamięciami SDR (katastrofalna wydajność). Sytuację poprawiło wprowadzenie DDR, lecz dopiero Dual-DDR naprawiło jako tako sytuację. Nie sposób też nie wspomnieć o kodzie. NetBurst najlepiej wykonywało kod zawierający mało instrukcji skoków warunkowych. Niestety, kod x86 jest tak skonstruowany, iż zawiera stosunkowo dużo takich skoków, co potrafiło tragicznie odbić się na wydajności. Bądźmy szczerzy: długi potok wykonawczy to ogromne straty w przypadku błędu modułu Predykcji Skoków.

Jednak NetBurst wprowadziło też kilka nowych rozwiązań kształtujących współczesny rynek procesorów. Przykładem może być Hyper-Threading. Pamiętajmy także, iż architektura Core odziedziczyła w spadku takie elementy jak szyna procesora. Tak, tak... C2D pracuje na tej samej samej szynie QuadPump co Pentium4.